En toen was er….

En toen was er….

Het is het in het jaar, Anno Domini, 2030. We hebben een aantal stoere jaren achter de rug. Mijmerend zit ik, overlevende, aan de keukentafel. Nog steeds ja aan de keukentafel. Toch wel de gemakkelijkste plek in huis. Het is Kerstmis. Kerstmis 2030. Mijn stramme benen willen niet meer zo. De jaren beginnen te tellen. Een voor een kwamen ze en een voor een gingen ze voorbij. Voor ik het wist, waren ze voorbij. Gegleden, vergleden in de tijd. Ik kijk om me heen. Alles geordend, alles aangestuurd. Ik hoef maar op een knopje te drukken en het kopje koffie zet zich en komt naar me toe. Allemaal afstandsbediening. Met het andere knopje begint het stofzuigertje zijn werk te doen. Door het stofzuigerluikje wipt het al het stof naar buiten in het containertje. Is die vol, dan volgt er een signaaltje en leegt het containertje zich in de verzamel container. Daarin wordt, via ‘het systeem’, alles gescheiden, en afgevoerd. Het andere knopje is voor de was. Via het railsysteem door het huis komt die bij de was-droog-vouw en strijkmachine. Via de etiketjes wordt alles gesorteerd. Wit, bont, fijn, delicaat, kleur en wat niet meer. Het wasje doet het. Een grijparm pakt de pakketjes was op en deponeert die op de juiste plek in de kast. Wil ik eten, effe knopje drukken en het chef-kok machinetje komt in werking. Het snijdt en schilt en bakt en braad dat het een lieve lust is. Geurtjes worden meteen afgevoerd en verneveld. Met hoge druk wordt het eten bereid. Een fijn bereidde astronauten hap. Niks gas, niks uitstoot. Wat was dat ook al weer?

Wil ik een dutje doen; druk op het knopje. Het railsysteem komt in werking. Geruisloos wordt ik door het huis getransporteerd. Soepel komt het tilapparaat met de zachte omarming in werking. Mijn stoel verdwijnt onder me vandaan en fluisterzacht wordt ik in bed gevleid. Super softie. Na mijn dutje pakt het stelsel van robotjes mijn armen en benen vast en proberen die in beweging te krijgen. Souplesse heet dat apparaat. Mijn buikspieren worden aangespannen en mijn rug gemasseerd.    Maar eens even in bad. Het zuinige water besprenkeld mijn naakte vel wat ontdaan is van de ergonomische, thermische kledingstukken. Even de föhn eroverheen en klaar om weer ingepakt te worden.

Terug naar de keukentafel. Alles is perfect geregeld in onze 2030 knoppenmaatschappij. Communicatie via het scherm. De dokter, de apotheek, de supermarkt, de kledingwinkel. Medicijnen komen via een drone. Ze worden gedumpt in de buis in de buitenmuur en verdwijnen automatisch in de medicijnkast. Net zo met al het andere. Auto’s zijn afgeschaft. Fietsen ook. Het huis heeft geen ramen. Wel schermen. Sommige met gleerbretjes. Het gaat allemaal perfect. Als die ene knop maar goed blijft. De knop van mijn bovenkamer.

Mijmerend denk ik terug. Kerstmis 2021. Toen was er corona. Jaar in jaar uit. Iedere keer weer. En steeds werden nieuwe dingen uitgevonden. Allemaal dingen met knopjes. Mensen moesten afstand houden. Steeds meer afstand. En hier zit ik dan. Kerstmis 2030. Eenzaam….? Nee hoor ik communiceer me te pletter. Voor iedereen en alles een knopje. En met Kerstmis een speciaal kerstknopje. Ook eentje voor Maria en kindeke Jezus. En Jozef natuurlijk. De herders liggen nog steeds te rusten in de velden. Druk op het knopje en ze gaan naar de stal. De led-ster schijnt haar verblindende licht. Helder en illuster.

Hé wat hoor ik daar? Een klop op de deur?

“Hé ouwe, wordt eens wakker! Zalig Kerstfeest! En alvast een gezegend 2022”

 

 

Hindertje